Nie z popiołu 
Ja z ciebie powstaję
I nie prochem, a Tobą jestem
I kiedy Twe wilgotne srebro smakuje zakochany język
Chcę jeszcze trochę, jeszcze, jeszcze... 
Płynę w tobie wciąż bardziej inna 

Zazdrosna o nieprzemijanie
I każda twoja nowa postać nieustająco mnie zdumiewa
Choć twój prosty symbol jeszcze ze szkoły znam na pamięć
Pragnę tylko ciebie
Bardziej, niż powietrza
Bo wcale nie trawa, i raczej nie miłość
Tylko Ty, wodo, jesteś wieczna


A gybyśmy nigdy się nie spotkali 

Minęli na życia tle? 

I gdyby nas nic nie łączyło wcale 

A wspólny los wahał się? 



Kto postanawia, 

Że jedyny raz na Ziemi 

Na jedną chwilę, ty i ja 

Odnajdujemy się 

I zwykłe to zdarzenie może odmienić cały świat? 



A gdybyśmy nie pokochali nigdy 

Zgubili, spóźnili się? 

Byliby z nas ludzie zupełnie inni. 

A czy szczęśliwi, kto wie? 



Ale uznano, 

Że jedyny raz na Ziemi 

Na jedną chwilę, ty i ja 

Mamy odnaleźć się 

I zwykłe to zdarzenie może odmienić cały świat 



Czasami myślę o prawdobodobnym świecie, 

Gdzie jednak się mijają ślady naszych stóp. 

Co wtedy dzieje się z duszami naszych dzieci, 

Nim czyjaś inna miłość je zaprosi tu? 



Kto postanawia, 

Że jedyny raz na Ziemi 

Na jedną chwilę, ty i ja 

Odnajdujemy się 

I zwykłe to zdarzenie może odmienić cały świat?